Katya Timofeeva
vr 2/10 - za 24/10 @ De Nijverheid
vrije toegang
TUNNEL
"Horizontaal (6 letters)"
"Horizontaal (6 letters)" neemt de vorm aan van een driedimensionale collage van door-saaiheid-stervende vliegen, geëxplodeerde raamkozijnen, door-alarm-onderbroken kruiswoordpuzzels en ondraaglijke kantoorroutines. Zulke fragmenten van het alledaagse leven bestaan naast systemen en protocollen die in staat zijn dat leven radicaal te veranderen.
De tentoonstelling neemt de datum '26/09/1983' als vertrekpunt: 23 minuten waarin de wereld vermeend had kunnen eindigen. Een zonnestraal die weerkaatste op een wolk werd aangezien voor vijf binnenkomende intercontinentale ballistische raketten. In zekere zin gebeurde er die dag niets — het was een non-event. De nasleep van een non-event is vreemd genoeg moeilijk te bevragen.
Katya's onderzoek begon met de fascinatie voor twee van zulke momenten in de geschiedenis: het moment van de de gebeurtenis van 1983 en de kernproeven uitgevoerd in Semipalatinsk, waar haar grootouders woonden. Een tijdlang bestonden beide gebeurtenissen buiten de officiële geschiedenis om — de ene omdat hij niet gebeurde, de andere omdat wat er gebeurde geheim werd gehouden. "Horizontaal (6 letters)" reconstrueert deze gebeurtenissen losjes, via gefragmenteerd onderzoek en brengt herinnering, speculatie, archiefsporen en alledaagse objecten samen.
Als onderdeel van een overkoepelend onderzoek naar antinucleaire solidariteit, opent de tentoonstelling een reeks installaties die de vraag stellen hoe liefde kan voortbestaan naast zelfvernietiging. Wat betekent het om te blijven liefhebben in een wereld die zichzelf op elk moment kan opblazen? En wat drijft ons — een onhandige, zelfdestructieve, maar hoopvolle soort — om toch te blijven proberen lief te hebben?
Katya Timofeeva
Katya Timofeeva is een theatermaker en beeldend kunstenaar die het domein van het theater verlaat, maar gevormd blijft door de structuren ervan. Voortbouwend op de logica van het toneel en theatermaquette construeert ze een collage aan scènes waarin geschiedenis, kennis en intimiteit worden opgebouwd, onderbroken en herhaald.
Werkend met tekst, tekeningen, modelbouw, installaties en video, richt haar visuele praktijk zich op een gelijktijdige angst voor en liefde voor herhaling (in taal, geschiedenis en het alledaagse leven). Gevonden materialen, opgevangen gespreksflarden en opgenomen of bedachte scènes worden herhaald en uit hun context gehaald. Dit zorgt er voor dat de betekenis bevraagd en opnieuw opgebouwd kan worden.
Katya woont in Utrecht en studeerde recent af aan de MA Scenography opleiding van de HKU. Ze maakt deel uit van het theatercollectief Uneventful Catastrophes, samen met Chris Handberg, waarmee ze menselijke pogingen tot communicatie onderzoekt binnen de context van zowel persoonlijke als mondiale ontwrichtingen.
"Horizontaal (6 letters)" neemt de vorm aan van een driedimensionale collage van door-saaiheid-stervende vliegen, geëxplodeerde raamkozijnen, door-alarm-onderbroken kruiswoordpuzzels en ondraaglijke kantoorroutines. Zulke fragmenten van het alledaagse leven bestaan naast systemen en protocollen die in staat zijn dat leven radicaal te veranderen.
De tentoonstelling neemt de datum '26/09/1983' als vertrekpunt: 23 minuten waarin de wereld vermeend had kunnen eindigen. Een zonnestraal die weerkaatste op een wolk werd aangezien voor vijf binnenkomende intercontinentale ballistische raketten. In zekere zin gebeurde er die dag niets — het was een non-event. De nasleep van een non-event is vreemd genoeg moeilijk te bevragen.
Katya's onderzoek begon met de fascinatie voor twee van zulke momenten in de geschiedenis: het moment van de de gebeurtenis van 1983 en de kernproeven uitgevoerd in Semipalatinsk, waar haar grootouders woonden. Een tijdlang bestonden beide gebeurtenissen buiten de officiële geschiedenis om — de ene omdat hij niet gebeurde, de andere omdat wat er gebeurde geheim werd gehouden. "Horizontaal (6 letters)" reconstrueert deze gebeurtenissen losjes, via gefragmenteerd onderzoek en brengt herinnering, speculatie, archiefsporen en alledaagse objecten samen.
Als onderdeel van een overkoepelend onderzoek naar antinucleaire solidariteit, opent de tentoonstelling een reeks installaties die de vraag stellen hoe liefde kan voortbestaan naast zelfvernietiging. Wat betekent het om te blijven liefhebben in een wereld die zichzelf op elk moment kan opblazen? En wat drijft ons — een onhandige, zelfdestructieve, maar hoopvolle soort — om toch te blijven proberen lief te hebben?
Katya Timofeeva
Katya Timofeeva is een theatermaker en beeldend kunstenaar die het domein van het theater verlaat, maar gevormd blijft door de structuren ervan. Voortbouwend op de logica van het toneel en theatermaquette construeert ze een collage aan scènes waarin geschiedenis, kennis en intimiteit worden opgebouwd, onderbroken en herhaald.
Werkend met tekst, tekeningen, modelbouw, installaties en video, richt haar visuele praktijk zich op een gelijktijdige angst voor en liefde voor herhaling (in taal, geschiedenis en het alledaagse leven). Gevonden materialen, opgevangen gespreksflarden en opgenomen of bedachte scènes worden herhaald en uit hun context gehaald. Dit zorgt er voor dat de betekenis bevraagd en opnieuw opgebouwd kan worden.
Katya woont in Utrecht en studeerde recent af aan de MA Scenography opleiding van de HKU. Ze maakt deel uit van het theatercollectief Uneventful Catastrophes, samen met Chris Handberg, waarmee ze menselijke pogingen tot communicatie onderzoekt binnen de context van zowel persoonlijke als mondiale ontwrichtingen.
vrije toegang